Een mooie vondst, juist ook in de context, is dat 'ijdelheid der ijdelheden' nu 'lucht en leegte' is geworden. Lees het begin van Prediker er maar op na en zie hoezeer 'lucht en leegte' thuishoren bij de elementen: de zon, de wind, de rivieren.

Op publieksgerichtheid heb ik eigenlijk niets tegen. Maar zet er niet te veel commentaar bij. Laat de Bijbel voor zichzelf spreken.

Voor gebruik in de liturgie ligt het allemaal wat preciezer.

Omdat samenleving en taal zo zijn veranderd, is er behoefte aan een nieuwe bijbelvertaling die er niet op uit is om de interne kerkelijke taal, die sterk door de traditie bepaald is, te behouden.